Bir yolun iki yolcusuyduk seninle.Menzilimiz yoktu,bir deli ırmak gibi bulunduğumuz her koldan akar giderdik.Ve aslında birbirimize akardık biz...
Sözcüklerimiz rehberi olurdu yolculuklarımızın.“Aşk” derdik, yemyeşil bir ovanın ortasında bulurduk kendimizi.“Yürek” derdik, bir dağın tepesinden kayadan kayaya atlardık çocukça.“Ah ayrılık” derdik,Sığınacak bir kulübe arardık uçsuz bucaksız bozkırda...
Kendimizce özgürdük.Bizi kısıtlayan ne varsa soyunup arkamızda bırakmıştık.Utanmadık bu çıplaklıktan,sırrımız yoktu birbirimizden saklayacak.
Bazen bir masal kahramanı gibi olduk, Kaf dağını aştık.Anka kuşunun kanadına oturup yeryüzüne baktık.
Söylenmemiş ne varsa yüreğimizde,sakladığımız ne varsa,hepsini söyledik birbirimize..
Kendi icadimiz notalarla besteler yaptık.Sonra en güzel sevda sözlerini bulup bestelerin üstüne giydirdik.Şarkılarca haykırdık aşkımızı.
En gülünmeyecek şeye bile güldük delice.Kahkahalara yükledik sevdamızı.Her gülüş,aşkımızın ilanıydı aslında.Biz yalnızdık;ama,binlerce tanığımız vardı.Kim görse bizi, kim baksa yüzümüze anlıyordu,içimizden dışımıza taşan sevda çoşkusunu.
Bazen,baska hayatların bize yüklediği nefretleri kustuk birbirimize.İsyanımızı haykırdık.
Sonra durulduk...Sarılıp,saatlerce öyle kaldık.Göz yaslarımızı özgür bıraktık.
Geceyi de sevdik gündüzü de...Yağmurda ıslandık, hayıflanmadık.Karda üşüdük,şikayet etmedik.
Bir yudum sıcak kahve olup aktık içimize,Bir dokunuşta ısıttık birbirimizi...
Ama en çok güneşe tutkunduk biz.Her hücremizde ışığı hissettik.
Her sabah aynı güne uyanmanıin,her aksam aynı uykuya dalmanın,o müthiş bahtiyarlığını tattık.
Yolculuk sürüyor hala,aynı yolun üzerinde olmasak da... Sen bir yolda,ben bir yolda yürümeye devam ediyoruz.

Biliyoruz ki tek başımıza da olsak,bizi taşıyan yollar kesişecek bir yerde.Karşılaştığımızda ne sen, nede ben yorgun olacağız.Aynı enerjiyle tutusup el ele,yine vuracağız kendimizi yola.
Çünkü bitmez bizim yolculugumuz...Çünkü yolumuzun adı sevda...


Mehmet Coşkundeniz