Gül kokulu yollarına düşmüş yüreğim

Ey Sevgili! En Sevgili! Aşkımın tahtına oturan, naz makamının efendisi
Dünya insanının Sana muhtaç anları, nisan sabahlarıydı Senin olmadığın iklimlerin yağmurları bulanıktı
Ötelerden bir rahmet düşmüyor, gönül yamaçları baharı bilmiyordu
Kâinata teşrifinle gönüller, cennet yamaçlarının rengini aldı ve hayat çeşmesinin ufukları damla damla görünmeye başladı
Ne büyük şerefti Seni bilmek Seni bize bildiren Rabb’e şükürler olsun
Adını, konuşmaya başladığımız zaman öğrendik İlk ezberlediğimiz, belki Senin ismindi
Gönül heybemde gözyaşlarım, yürek tezgâhımda işlenen sancılarım ve Senden dilendiğim şefaatin var dilimde
İçim, en derin yerinde sızlıyor Öyle bir
sızı ki sese versem, kim bilir deli divane derler Varsın kimse
duymasın hıçkırışımı
Bu hicranımı Sana ulaştırmak istiyorum ben
Ey kendisine yollanan selamları işiten vefalı dost!
Sana ümmet olmak için Seni sevmek yeterse eğer, işte ben seviyorum Elbette seviyorum Mutlaka seveceğim Nasıl sevmem?
Kalbimin bütün zincirleriyle nasıl bağlanmam sana? Kimler Seni ölesiye sevmedi ki Ya ResulALLAH?
Hz Bilâl’e kızgın kumlar üzerine dayanma gücü veren, Sana olan bağlılığı ve sevgisi değil miydi?
Hz Ebubekir’e, “Anam babam Sana feda olsun Ya ResulALLAH!” dedirten bu sevgi değil miydi?
Kendisini bıraktığını düşünüp Hz Musab,
Sana olan sevgisi yüzünden Cenab–ı Hakk tarafından şehadet mertebesiyle
ödüllendirilmemiş miydi?
Nasıl sevmem?
"Elbette seviyorum ve seveceğim Bir ömür boyu”