Sana evlat acisi yasattigim icin beni affet anne!

Biliyorum bana kızmıyorsun.

Ama içinde yanan ateşle “ağıt” yakıyorsun anne.

Ana yureği bu. Biliyorum yureğinde kocaman bir kor yanacak bundan sonra.

Bayramların bayram olmayacak bensiz.

Mezarımın başında geçireceksin tüm bayramlarını.

Mezar taşımı temizleyeceksin gözyaşlarınla.
Düşman isgaline uğramasin bu topraklar anne.

Dayan annem dayan! Ben seni Şehitlerin arasinda bekleyeceğim.
O koca yureğinde ateş yaktığım icin beni affet baba!
“Vatan sag olsun!” derken sesin titreyecek biliyorum baba.

Bayragımıza bakarken “Vatan sag olsun!” diyeceksin tekrar tekrar…

Çocuklugumda bana anlattiğın Çanakkale Şehitlerine senden selam goturecegim baba.
Beni affet taze gonca gülüm, hayat arkadaşım!
Seni genç yasta dul bıraktığım için. Ben Şehit oldum, sen Şehit eşi.

Dunya hayatinda yoklugumun acisini yasayacaksın belki…
Tabutumun başında ağlarken “Doyamadım sana yiğidim!” diyerek gözyaşlarını damlattın tabutuma.

Ben sana doydum mu sanıyorsun? Ya senin namusuna leke getirecek alçaklar Ülkemi işgal etseydi!

Iste o zaman ben gerçekten Ölmüş olurdum.
Sizi “yetim” bıraktığım için beni affedin evlatlarım!
O küçük ellerinizi tutup yanaklarınıza bir öpücük daha kondurmak için neler vermezdim.

Kokunuz burnumda tüterken Şehitlik nasip oldu. Size doyamadim.
Sen beni öldü sanma oğlum. “Şehitlere ölü demeyin!” diyen Allah, bize ölmeden önce yerimizi gosterdi.

Orayı görsen sende bir an once Şehit olmak istersin. Seni orada bekleyeceğim oğlum! Inşallah sende Şehit olursun!
Kolay mı bırakıp gittim sizi sanıyorsunuz. Hepiniz gözümün önünden geçtiniz.

“Ben sizi nasıl bırakıp giderim?” diye düşürken, Hz. Peygamberi gördüm anne. Ellerini acmis beni bekliyordu anne.

Ruhumu teslim ederken gideceğim yer gösterildi bana. O ne guzellik! Cennete uçtugumu anladim.

Bakmayın siz cesedimin kan revan içinde kaldığına. Hiç acı çekmedim ben.

Dünyada Şehitlerden başka hiç kimsenin yaşayamayacağı kadar rahat bir ölüm yolculuğu yaptım.

Milletime söyleyin, beni Fatiha‘sız BIRAKMASIN!